- Hotel Europejski (Raffles Europejski)
Hotel Europejski przy Krakowskim Przedmieściu wzniesiono w latach 1855–1877 według projektu Henryka Marconiego. Przed wojną był jednym z najokazalszych hoteli Warszawy. Budynek spłonął we wrześniu 1939 roku podczas obrony stolicy; po wojnie go odbudowano – najpierw na potrzeby akademii wojskowej – a jako hotel wznowił działalność na początku lat 60. Po renowacji w latach 2013–2018, podczas której nadbudowano dwie kondygnacje pod nowym dachem, otwarto go ponownie w 2018 roku jako Raffles Europejski Warsaw.
- Plac Zamkowy
Plac Zamkowy leży u wrót Starego Miasta. Stoją przy nim Kolumna Zygmunta (1644) i Zamek Królewski, w latach 1926–1939 rezydencja Prezydenta RP. Zamek spłonął po niemieckim ostrzale we wrześniu 1939 roku, a jego pozostałości Niemcy wysadzili w 1944 roku; kolumnę strącono podczas Powstania Warszawskiego. Ponownie stanęła w 1949 roku, gdy pod placem budowano tunel trasy W-Z, a zamek odbudowano w latach 1971–1984.
- Krakowskie Przedmieście przy kościele św. Anny
Północny odcinek Krakowskiego Przedmieścia, części Traktu Królewskiego, biegnie obok kościoła św. Anny i dawnego klasztoru bernardynów w stronę placu Zamkowego; przed wojną kursowały tędy tramwaje. Tutejsze budynki ucierpiały we wrześniu 1939 roku i spłonęły w 1944 roku, natomiast kościół św. Anny przetrwał, choć uszkodzony. W latach 1947–1949 obok kościoła poprowadzono pod ulicą tunel trasy W-Z, a większość zabytkowych budynków odbudowano. W latach 2006–2008 ulicę wyłożono nową nawierzchnią i w dużej mierze zamknięto dla ruchu prywatnych samochodów.
- Grób Nieznanego Żołnierza / Pałac Saski (plac Piłsudskiego)
Grób Nieznanego Żołnierza urządzono w 1925 roku w środkowej kolumnadzie Pałacu Saskiego, który zamykał od zachodu dzisiejszy plac Piłsudskiego. W grudniu 1944 roku Niemcy wysadzili pałac w powietrze; ocalały jedynie trzy arkady kolumnady z grobem. Grób odrestaurowano i w 1946 roku ponownie udostępniono jako wolno stojący pomnik przed Ogrodem Saskim. W 2021 roku zapadła decyzja o odbudowie Pałacu Saskiego, po czym na jego miejscu rozpoczęły się wykopaliska archeologiczne.
- Dworzec Wiedeński – dziś Patelnia
Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, pierwszy dworzec kolejowy w mieście, otwarto w 1845 roku u zbiegu ulicy Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich; od 1919 roku pełnił funkcję Dworca Głównego. Większą część budynku rozebrano w latach 30. podczas budowy kolejowego tunelu średnicowego, a pozostała część spłonęła we wrześniu 1939 roku; ruiny wieży zegarowej wysadzono w 1947 roku. Teren stał się częścią placu wokół Pałacu Kultury i Nauki, a od 1998 roku obniżony plac zwany „Patelnią” tworzy wejście do stacji metra Centrum.
- Rynek Starego Miasta
Kamienice Rynku Starego Miasta zachowały w dużej mierze swój XVII- i XVIII-wieczny kształt aż do 1944 roku; w latach 1928–1929 ich fasady pokryto nowymi polichromiami. W czasie Powstania Warszawskiego i po jego upadku Stare Miasto zostało niemal całkowicie zniszczone. W latach 1949–1953 kamienice zrekonstruowano z wykorzystaniem ocalałych fragmentów i dokumentacji historycznej, a rynek oddano do użytku 22 lipca 1953 roku. Od 1980 roku odbudowane Stare Miasto znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO.
- Plac Teatralny
Plac Teatralny wyznaczają Teatr Wielki i Pałac Jabłonowskich, który od 1819 do 1944 roku był siedzibą warszawskiego ratusza. Teatr został zbombardowany we wrześniu 1939 roku i spłonął w 1944 roku; po wojnie odbudowano go i znacznie powiększono, zachowując pierwotną fasadę od strony placu, a ponownie otwarto w 1965 roku. Ruiny Pałacu Jabłonowskich rozebrano w 1952 roku, a w 1964 roku w pobliżu jego dawnego miejsca odsłonięto pomnik Warszawskiej Nike. W latach 90. pomnik przeniesiono, a pałac zrekonstruowano w latach 1995–1997.
- Plac Zbawiciela – kościół Najświętszego Zbawiciela
Nad placem Zbawiciela przy ulicy Marszałkowskiej dominuje kościół Najświętszego Zbawiciela, wzniesiony w latach 1901–1927. We wrześniu 1939 roku niemieckie pociski zniszczyły zachodnią wieżę kościoła, sygnaturkę nad skrzyżowaniem naw i dach, a w 1944 roku świątynia doznała kolejnych poważnych zniszczeń. Po wojnie kościół wyremontowano i odbudowano jego wieże; na początku lat 50. plac otoczyły arkadowe budynki osiedla MDM. Centralnej wieżyczki nad skrzyżowaniem naw nigdy nie odbudowano.
- Plac Trzech Krzyży – kościół św. Aleksandra
Kościół św. Aleksandra na placu Trzech Krzyży wzniesiono w latach 1818–1826 według klasycystycznego projektu Chrystiana Piotra Aignera, a w latach 1886–1895 rozbudowano w stylu neorenesansowym, dodając dwie wieże i dużą kopułę. Podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku świątynia została w dużej mierze zniszczona. W latach 1949–1952 odbudowano ją w pierwotnej, mniejszej formie klasycystycznej, bez XIX-wiecznej rozbudowy, a wokół placu wyrosły nowe budynki.
- Nowy Świat przy Alejach Jerozolimskich (rondo de Gaulle'a)
Przed wojną skrzyżowanie Nowego Światu z Alejami Jerozolimskimi było jednym z najruchliwszych miejsc Warszawy, otoczonym kamienicami i kawiarniami; na jednym z narożników w 1931 roku ukończono gmach Banku Gospodarstwa Krajowego. Większość okolicznych kamienic zniszczono w czasie wojny i Powstania Warszawskiego w 1944 roku. W latach 1948–1952 na rogu Nowego Światu wzniesiono monumentalny Dom Partii, siedzibę Komitetu Centralnego PZPR. Po 1991 roku budynek stał się Centrum Bankowo-Finansowym, a do 2000 roku mieściła się w nim Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie. Od 2002 roku pośrodku ronda Charles'a de Gaulle'a stoi sztuczna palma Joanny Rajkowskiej.
- Plac Bankowy
Plac Bankowy zyskał klasycystyczny kształt w latach 20. XIX wieku, gdy Antonio Corazzi wzniósł wokół niego Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, Pałac Ministra Skarbu oraz gmach Banku Polskiego. Pałace spłonęły w 1944 roku i zostały odbudowane na początku lat 50., a sam plac poszerzono, przekształcając go w ważny węzeł komunikacyjny, i nazwano imieniem Feliksa Dzierżyńskiego, którego pomnik stał tu w latach 1951–1989. Dziś w zespole pałacowym mieści się warszawski ratusz, po wschodniej stronie placu, w pobliżu miejsca, gdzie stała zniszczona Wielka Synagoga, wznosi się Błękitny Wieżowiec (ukończony w 1991 roku), a od 2001 roku na placu stoi pomnik Juliusza Słowackiego.
- Plac Grzybowski (kościół Wszystkich Świętych)
Plac Grzybowski był gwarnym placem targowym w sercu żydowskiej dzielnicy Warszawy, nad którym górował kościół Wszystkich Świętych, budowany od 1861 roku według projektu Henryka Marconiego. W 1904 roku odbyła się tu zbrojna demonstracja PPS, a w czasie okupacji plac znalazł się w granicach getta warszawskiego. Kościół, poważnie uszkodzony w 1944 roku, odbudowano po wojnie, natomiast większość okolicznych kamienic zastąpiły powojenne bloki mieszkalne i biurowce. Sam plac przebudowano w 2010 roku, nadając mu charakter zielonej przestrzeni publicznej.
- Most Poniatowskiego
Most Poniatowskiego – stalowy most łukowy na Wiśle z wieżami-strażnicami projektu Stefana Szyllera – otwarto w styczniu 1914 roku jako przedłużenie Alej Jerozolimskich. W 1915 roku wysadziły go wojska rosyjskie i ponownie oddano go do użytku dopiero w latach 20.; we wrześniu 1944 roku zniszczyli go Niemcy. Odbudowany most otwarto ponownie 22 lipca 1946 roku. Do dziś prowadzi nim ruch tramwajowy i samochodowy na Pragę, a od 2011 roku na wschodnim brzegu stoi Stadion Narodowy.
- Barbakan
Barbakan – półokrągła, ufortyfikowana brama w murach miejskich Warszawy – powstał w połowie XVI wieku przy drodze ze Starego na Nowe Miasto. Gdy stracił znaczenie obronne, został częściowo rozebrany i zabudowany kamienicami, a podczas prac konserwatorskich pod koniec lat 30. XX wieku odsłonięto jedynie jego fragmenty. W 1944 roku okolica legła w gruzach, a w latach 1952–1954 Barbakan zrekonstruowano na podstawie dawnych rysunków i zachowanych reliktów. Dziś jest pieszym przejściem między Starym a Nowym Miastem i należy do warszawskiego Starego Miasta wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
- Zachęta (plac Małachowskiego)
Gmach Zachęty przy placu Małachowskiego, zaprojektowany przez Stefana Szyllera dla Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, otwarto w 1900 roku. W grudniu 1922 roku zamordowano w nim pierwszego prezydenta Polski, Gabriela Narutowicza. Budynek przetrwał wojnę, choć został uszkodzony, podczas gdy znaczna część zabudowy placu legła w gruzach; po 1949 roku mieściło się w nim Centralne Biuro Wystaw Artystycznych. Od 2003 roku działa tu Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki.
- Prudential (Hotel Warszawa)
Wzniesiony w latach 1931–1934 dla towarzystwa ubezpieczeniowego Prudential według projektu Marcina Weinfelda 66-metrowy wieżowiec był jednym z najwyższych budynków przedwojennej Europy. W czasie Powstania Warszawskiego w 1944 roku trafiły go pociski ciężkiej artylerii i budynek spłonął, ale jego stalowy szkielet przetrwał. Do 1954 roku odbudowano go z socrealistyczną elewacją i otwarto jako Hotel Warszawa. Po latach, gdy stał nieużywany, przeszedł renowację i w 2018 roku ponownie otwarto go jako luksusowy hotel, który znów eksponuje przedwojenne modernistyczne linie.
- Plac Konstytucji (MDM)
Przed wojną był tu gęsto zabudowany XIX-wiecznymi kamienicami obszar u zbiegu ulic Marszałkowskiej, Pięknej i Koszykowej; większość tej zabudowy zniszczyła wojna. W latach 1950–1952 wzniesiono tu w stylu socrealistycznym Marszałkowską Dzielnicę Mieszkaniową (MDM), a 22 lipca 1952 roku otwarto plac Konstytucji z arkadami, płaskorzeźbami i trzema wysokimi ozdobnymi latarniami. Od dziesięcioleci znaczna część placu służy za parking.
- Hale Mirowskie
Dwie ceglane hale targowe wzniesiono w latach 1899–1902 na miejscu dawnych Koszar Mirowskich według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego i Apoloniusza Nieniewskiego. Podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku Niemcy dokonywali tu egzekucji ludności cywilnej, a hale spłonęły i zostały częściowo wysadzone. Po wojnie hala zachodnia służyła jako hala sportowa klubu Gwardia, natomiast halę wschodnią odbudowano i na początku lat 60. ponownie otwarto jako targowisko. Dziś obie hale znów mają funkcję handlową, a wokół nich działa uliczny targ.
- Gmach Główny Politechniki Warszawskiej
Gmach Główny wzniesiono w latach 1899–1901 według projektu Stefana Szyllera dla Instytutu Politechnicznego im. Cesarza Mikołaja II, a od 1915 roku mieściła się w nim polska Politechnika Warszawska. W czasie wojny budynek spłonął, a po 1945 roku został wyremontowany; w grudniu 1948 roku na placu przed nim odbył się masowy wiec z okazji kongresu zjednoczeniowego PPR i PPS. W okresie PRL plac przemianowano na plac Jedności Robotniczej. Dziś odrestaurowany gmach z wielką, nakrytą szklanym dachem Aulą Główną znów jest sercem uczelni przy placu Politechniki.
- Rondo Daszyńskiego
Rondo u zbiegu ulic Prostej, Towarowej, Kasprzaka i Okopowej na Woli przez dziesięciolecia otaczały tereny przemysłowe, niskie biurowce i kompleks wydawniczy RSW. Od otwarcia stacji metra Rondo Daszyńskiego w 2015 roku okolica stała się drugim w Warszawie skupiskiem biurowych wieżowców – wokół skrzyżowania wyrosły Warsaw Spire (2016), Generation Park, The Warsaw HUB i Skyliner.
- Pałac Kultury i Nauki
Przed II wojną światową ta część Śródmieścia była gęsto zabudowaną kamienicami dzielnicą ulic takich jak Chmielna, Złota, Zielna i Wielka, a na rogu Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich stał Dworzec Wiedeński. Po wojennych zniszczeniach ocalałe budynki rozebrano, a w latach 1952–1955 wzniesiono Pałac Kultury i Nauki – dar Związku Radzieckiego – otoczony rozległym placem Defilad. W ostatnich latach plac przebudowano: stanęło tu Muzeum Sztuki Nowoczesnej i powstał nowy plac Centralny.
- Stadion Narodowy
Stadion Dziesięciolecia zbudowano na praskim brzegu Wisły w dużej mierze z wojennego gruzu i otwarto w lipcu 1955 roku. Od 1989 roku na jego niszczejących wałach działał Jarmark Europa – jedno z największych targowisk pod gołym niebem w Europie, zamknięte w 2007 roku. W latach 2008–2011 wewnątrz dawnej niecki wzniesiono Stadion Narodowy, na którym rozegrano mecz otwarcia UEFA Euro 2012.
- Centrum Nauki Kopernik i bulwary wiślane
Przez większą część XX wieku ten odcinek powiślańskiego brzegu był piaszczystym nabrzeżem, a później trasą nadwiślańskiej arterii – Wisłostrady. Centrum Nauki Kopernik zbudowano w latach 2008–2010 nad nowo przedłużonym tunelem, którym Wisłostradę poprowadzono pod ziemią; planetarium otwarto w 2011 roku. W drugiej dekadzie XXI wieku nadrzeczne promenady przebudowano na bulwary wiślane, dziś jedno z najbardziej uczęszczanych miejsc publicznych w mieście.
- Rondo ONZ
Rondo u zbiegu alei Jana Pawła II (dawniej Marchlewskiego) oraz ulic Świętokrzyskiej i Prostej wytyczono po wojnie wśród nowych bloków mieszkalnych i biurowców. Od początku XXI wieku wyrosło tu skupisko wieżowców, m.in. Rondo 1 (2006) i Q22 (2016), a w 2015 roku pod rondem otwarto stację Rondo ONZ II linii metra.
- Warszawa Centralna i Varso Tower
Modernistyczny Dworzec Główny w Alejach Jerozolimskich nie był jeszcze ukończony, gdy w 1939 roku uległ zniszczeniu, a przez trzy dekady po wojnie miasto musiało zadowolić się prowizorycznymi budynkami dworcowymi. Dworzec Warszawa Centralna, zaprojektowany przez Arseniusza Romanowicza i Piotra Szymaniaka, otwarto w grudniu 1975 roku nad podziemną linią średnicową. Od 2022 roku jego zachodnim sąsiadem jest Varso Tower – mierzący 310 metrów najwyższy budynek w Unii Europejskiej.
- Ulica Miodowa
Od XVII i XVIII wieku przy ulicy Miodowej wznoszą się arystokratyczne rezydencje, takie jak pałace Paca i Branickich, a także świątynie, w tym kościół Kapucynów i greckokatolicka cerkiew Bazylianów. Przed wojną była też ruchliwą ulicą handlową, którą kursowały tramwaje. Większość zabudowy spłonęła lub legła w gruzach podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku; po wojnie odbudowano ją, w dużej mierze w historycznym kształcie. Dziś to spokojna ulica pałaców, urzędów państwowych i uczelni w pobliżu Starego Miasta.
- Muzeum POLIN i Pomnik Bohaterów Getta
Przed II wojną światową Muranów był sercem warszawskiej społeczności żydowskiej. Podczas okupacji znalazł się w granicach getta, a po Powstaniu w getcie warszawskim (kwiecień–maj 1943) dzielnica została systematycznie zrównana z ziemią. Pomnik Bohaterów Getta dłuta Natana Rapoporta odsłonięto w 1948 roku wśród gruzów, a później wokół niego wzniesiono powojenne osiedle Muranów. Naprzeciwko pomnika w 2013 roku otwarto Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, zaprojektowane przez Rainera Mahlamäkiego; wystawę stałą udostępniono w 2014 roku.
- Most Śląsko-Dąbrowski (most Kierbedzia)
Most Kierbedzia, pierwszy stały most na Wiśle w Warszawie, zbudowano w latach 1859–1864 według projektu Stanisława Kierbedzia jako długą żelazną konstrukcję kratownicową, po której odbywał się ruch kołowy i tramwajowy. W 1915 roku wysadzili go wycofujący się Rosjanie; odbudowany, został ponownie zniszczony przez Niemców we wrześniu 1944 roku. Na jego dawnych filarach w latach 1947–1949 wzniesiono w ramach budowy Trasy W-Z nowy stalowy most belkowy, nazwany Śląsko-Dąbrowskim, który otwarto w lipcu 1949 roku. Do dziś prowadzi ruch samochodowy i tramwajowy między Starym Miastem a Pragą.
- Cmentarz Powązkowski
Cmentarz Powązkowski (Stare Powązki), założony w 1790 roku, to jeden z najstarszych cmentarzy Warszawy i miejsce spoczynku wielu najbardziej znanych polskich pisarzy, artystów, uczonych i polityków. Przy jego bramie, od ulicy Powązkowskiej, stoi kościół św. Karola Boromeusza, przebudowany i powiększony do obecnej postaci pod koniec XIX wieku.