Ulica Miodowa ze sklepami i tramwajem, w stronę kościoła św. Anny
Żołnierz na Miodowej podczas obrony Warszawy, widok w stronę ulicy Senatorskiej
Ruiny i gruzy wzdłuż ulicy Miodowej w 1945 roku
Odbudowane pałace, samochody i autobus na Miodowej w latach 60.
Wieczór na ulicy Miodowej, 2009
Południowo-wschodni kraniec Miodowej prowadzący do kościoła św. Anny, z podobnego miejsca co na dawnej pocztówce
Ulica Miodowa widziana z rogu Senatorskiej, 2025
Od XVII i XVIII wieku przy ulicy Miodowej wznoszą się arystokratyczne rezydencje, takie jak pałace Paca i Branickich, a także świątynie, w tym kościół Kapucynów i greckokatolicka cerkiew Bazylianów. Przed wojną była też ruchliwą ulicą handlową, którą kursowały tramwaje. Większość zabudowy spłonęła lub legła w gruzach podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku; po wojnie odbudowano ją, w dużej mierze w historycznym kształcie. Dziś to spokojna ulica pałaców, urzędów państwowych i uczelni w pobliżu Starego Miasta.